Lęk przed chorobą, samotnością i śmiercią są głównymi motywami w twórczości artysty. Na obrazach widnieją rozmyte, zdeformowane sylwetki na tle falujących przestrzeni. Krzywa kreska odzwierciedla brak stabilności i spokoju.
Jest okazja, aby spojrzeć na ponadczasowe dzieła sztuki z innej perspektywy.
Niepokój zawarty na płótnie
Postaci często mają przerażone twarze i są od siebie oddalone. Kolorystyka dzieł Munch’a również tworzy napięcie. Ciemny błękit, symbolizujący depresję kontrastujący z mocną czerwienią oznaczającą panikę sprawiają, że obrazy wywołują niepokój. Dobrze znany przez wielbicieli sztuki „Krzyk” z 1893 roku, jest jego najpopularniejszym dziełem. Zarówno pierwszoplanowa postać, jak i krajobraz za nią przenikają się nawzajem, robiąc wrażenie namalowanego snu.
Mówi się, że Munch nie malował realistycznie, lecz skupiał się na symbolice. Niemniej, traumy widoczne na płótnach były nieodłączną częścią rzeczywistości malarza. Wczesna śmierć matki i starszej siostry doprowadziły artystę do alkoholizmu, depresji i zaburzeń lękowych. Wielu znawców sztuki i historyków nie docenia jak ciekawy był życiorys Muncha, skupiając uwagę na jego dziełach.
Pokazy „Munch: Miłość, duchy, wampirzyce” zostaną wyświetlone w ramach programu „Wielka sztuka na ekranie”.
