Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował o zakończeniu prac na terenie Sceny na Wyspie. Ostatnia renowacja zapisała się jako największe przedsięwzięcie tego typu w historii obiektu. Wykorzystanie współczesnych metod i wiedzy z zakresu konserwacji pozwoliło na przeprowadzenie najpełniejszej dotychczas restauracji zabytku.
Remont prowadzony był od 2024 roku
Amfiteatr w Łazienkach Królewskich po szczegółowym remoncie
Głównym celem inżynierów i konserwatorów było techniczne zabezpieczenie konstrukcji. Celem robót było wzmocnienie fundamentów oraz ustabilizowanie kolumnady otaczającej przestrzeń sceniczną.
Działania naprawcze objęły również:
• konserwację elementów wykonanych z piaskowca (w tym stopni schodów, posadzek oraz podestów kolumn),
• odnowienie dekoracji rzeźbiarskich umieszczonych zarówno w obrębie sceny, jak i w sektorach dla publiczności.
Podczas oczyszczania ścian podjęto decyzję o zastosowaniu specjalnego zabiegu ekspozycyjnego. Na powierzchni północnej arkady pozostawiono kilka tzw. odkrywek. Są to odsłonięte fragmenty dawnych tynków i powłok malarskich, które pozwalają bezpośrednio prześledzić technologiczny i wizualny rozwój budowli na przestrzeni wieków.
Zakres prac obejmował m.in. konserwację wystroju rzeźbiarskiego sceny i widowni
Unikatowa architektura Dominika Merliniego
Amfiteatr w Łazienkach Królewskich, nazywany wymiennie Teatrem na Wyspie, posiada ogromną wartość historyczną. Klasycystyczna budowla powstała w 1785 roku, a jej projekt sporządził nadworny architekt Dominik Merlini. Obiekt usytuowano w rejonie wschodniego nabrzeża południowego stawu, wykorzystując w tym celu sztuczne usypisko ziemne.
W pierwotnej formie teatr funkcjonował w całkowitej izolacji od stałego lądu – łączący je pomost wybudowano dopiero w późniejszym okresie. Oficjalne otwarcie i inauguracja działalności sceny miały miejsce 7 września 1791 roku.
XVIII-wieczny Amfiteatr ze sceną w formie sztucznych ruin jest jedną z nielicznych tego typu budowli na świecie
O wyjątkowości warszawskiego zabytku decyduje jego specyficzna forma architektoniczna, naśladująca antyczne ruiny. Tego typu realizacje należą do rzadkości w skali całego świata. Obiekt nie ma bezpośredniego odpowiednika wśród innych europejskich teatrów nawiązujących do tradycji starożytnych, co pozycjonuje go jako jeden z najważniejszych i najbardziej charakterystycznych punktów na mapie polskiego klasycyzmu. Po zakończeniu inwestycji mieszkańcy Warszawy i turyści mogą ponownie w pełni korzystać z przestrzeni tego zabytku.
