Historia ulicy Kruczej sięga końca XVIII wieku, kiedy została wytyczona na terenach podmokłych w sąsiedztwie Drogi Królewskiej. Przez dziesięciolecia służyła jako łącznik między ogrodami i zabudową mieszkalną przy ulicach Nowogrodzkiej, Żurawiej czy Hożej.
Prawdziwy przełom nastąpił w drugiej połowie XIX wieku. To wtedy ruszyła intensywna budowa wielkomiejskich kamienic, z których kilka przetrwało do dziś. Przykładami tej dawnej świetności są budynki pod numerami 3, 13 czy 47A, które mimo wojennych uszkodzeń wciąż wyznaczają przedwojenną skalę i przebieg zachodniej pierzei ulicy.
Wpis do rejestru nie blokuje możliwości modernizacji ulicy
Powojenna wizja dzielnicy ministerialnej
Druga faza kształtowania dzisiejszego wyglądu Kruczej przypadła na lata 1947–1960. Po zniszczeniach Powstania Warszawskiego zrezygnowano z odbudowy dawnej tkanki na rzecz nowoczesnej koncepcji urbanistycznej. Inspirowany projektami Macieja Nowickiego plan zakładał stworzenie w sercu stolicy dzielnicy rządowej.
Druga faza kształtowania dzisiejszego wyglądu Kruczej przypadła na lata 1947–1960.