Zabytkowa rotunda, wybudowana w latach 1783–1787, stanowi jeden z nielicznych obiektów sakralnych i użytkowych, które przetrwały zniszczenia II wojny światowej w tej części stolicy. Dawniej stanowiła ona punkt centralny placu Tłomackie i służyła mieszkańcom oraz dorożkarzom. Po powojennej rekonstrukcji w 1947 roku i późniejszym wytyczeniu Trasy W-Z, obiekt znalazł się nietypowo pomiędzy pasami ruchu dzisiejszej alei „Solidarności”. Położenie to generuje stałe drgania oraz zanieczyszczenia komunikacyjne, które negatywnie wpływały na stan techniczny konstrukcji. Ostatnie kompleksowe prace naprawcze realizowane były tam ponad dwie dekady temu.
Szeroki zakres prac renowacyjnych
Przed rozpoczęciem robót na elewacji zewnętrznej widoczne były liczne spękania, ubytki tynków oraz ślady dewastacji. Drogowcy z Zarządu Dróg Miejskich poddali oczyszczeniu cokół wykonany z piaskowca oraz otaczającą obiekt granitową kostkę. Wykonawca uzupełnił zniszczone tynki oraz zabezpieczył elementy drewniane i metalowe.
Działania naprawcze objęły również wnętrze wodozbioru. Wymieniono całkowicie zdegradowaną, spróchniałą podłogę z drewna oraz odnowiono ściany i belki nośne. Istotnym elementem projektu było odtworzenie historycznego kołowrotu, który po rekonstrukcji zamontowano wewnątrz budowli.
Pod nadzorem specjalistów
Ze względu na status zabytku, wszystkie procedury budowlane i wykończeniowe realizowane były pod ścisłym nadzorem konserwatorskim, zgodnie z przygotowanymi wcześniej wytycznymi. Dodatkowo, z uwagi na obecność ptaków gnieżdżących się wewnątrz wnęk okiennych, w proces zaangażowano ornitologa, co pozwoliło zapewnić ochronę lokalnej faunie podczas trwania remontu.
Dzięki zakończonej inwestycji ten unikalny element dawnej infrastruktury miejskiej Warszawy zyskał pełną ochronę techniczną i estetyczną, co pozwoli na jego zachowanie dla kolejnych pokoleń mieszkańców.
